Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2010

on the move

Γύρισα στα πάτρια εδάφη για να ψηφίσω. Λέμε τώρα, για να δω φίλους ήρθα.
Μπήκα στο λεωφορείο με όλα τα μπαγκάζια μου (λάπτοπ, καινούριο αναδιπλούμενο καβαλέτο) στις τσαντούλες τους. Άμα μου έλεγαν να βάλω το καβαλέτο κάτω, θα τους έβριζα. Είχα προετοιμάσει και λόγο.
"Μέσα σ' αυτή την τσάντα βρίσκεται ένα καβαλέτο αξίας πενήντα ευρώ, κι άλλα τόσα με την μορφή χρωμάτων και πινέλων. Το καβαλέτο μπορεί να σπάσει, το ίδιο και τα πινέλα, και τα σωληνάρια με τις μπογιές μπορούν να σκάσουν. Αν συμβεί κάποιο από αυτά τα δυστυχή σενάρια, το ΚΤΕΛ Κομοτηνής είναι πρόθυμο να με αποζημιώσει για τα χαμένα αυτά εκατό ευρώ;"
Κανένας όμως δεν μου μίλησε.
Το λεωφορείο ήταν γεμάτο και δεν μπορούσα να βρω την θέση μου, άρα έκατσα στην πρώτη που βρήκα μπροστά μου, ελπίζοντας να μην έρθει καμιά γριά να φωνάζει μες στα μούτρα μου.
Έκανε και ζέστη. Τρελή ζέστη. Κι εγώ φορούσα πουλόβερ. Και μανσέτες. Τι σκατά τις ήθελα τις μανσέτες με είκοσι βαθμούς έξω;
Ας παίξω τουλάχιστον Πόκεμον στο κινητό, λέω, κι αμέσως βλέπω ότι δεν έχω μπαταρία.
Πάντως, με το που έφτασα Καβάλα ένιωσα αυτό το κάτι, ότι γυρνάω σπίτη μου, και είχα καιρό να νιώσω έτση για την Καβάλα.


Yay.


(τα γράμματα είναι μπλε ως φόρος τιμής στον πίνακα που υποτίθεται πως φτιάχνω αυτή τη στιγμή)

1 σχόλιο: