Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

wrap up: the uberpost

Κατ' αρχάς, ένα μεγάλο ευχαριστώ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους πέντε που διαβάζουν τακτικά το μπλογκ, γιατί καλή η κωμωδία, αλλά να έχεις και κάποιον να στο λέει αυτό. Ξέρετε ποιοι είστε, σας στέλνω θετική ενέργεια κι άλλα τέτοια χαριτωμένα.
Έπειτα, μια εισαγωγή. Εισαγωγή, γιατί: γιατί αλλάξαμε χρονιά και μόνο μια αφίσα με την Μαρινέλλα αξιώθηκα να βάλω, ο αχρείος. γιατί ο φάκελος με τις φωτογραφίες του hole μπούκωσε στο φέισμπουκ και απόψε εγκαινιάζω άλλον. γιατί αυτό το ποστ θα έχει μέσα πράματα τόσο παράταιρα, που όμως αποτελούν πια μόνιμες στήλες στο μπλογκ. γιατί το hole είναι από τα πιο γαμάτα πράγματα που έχω κάνει ποτέ, κι ας μου πεις ότι δεν έχω feedback, ότι δεν κάνω και καμιά σοβαρή δουλειά, ότι και μια μαϊμού θα το 'κανε. Κι ας μου πεις ότι δεν είναι όλα τα ποστ τόσο καλά όσο το πρώτο με τα Καρφούρ. Προφανώς, χαρά μου, δεν έχω κάθε μέρα την έμπνευση που είχα τότε, κι ούτε σημαίνει πως ξεχνάω άλλα πράγματα. Και τα ποστ με τα Καρφούρ θα τα 'χει, και τα ποστ με τις αράδες που θα 'ναι μόνο γκρίνια θα 'χει, και θα τα διαβάσεις, γιατί το hole είναι 100% εγώ, παίρνεις όλο το πακέτο. Και δεν ζητάω να σου αρέσει (αν και θα ήταν ωραίο αυτό). Έχω και τους φίλους μου, που το τρώνε στη μάπα καθημερινά αυτό το 100% πακέτο, κι ακόμα είναι τριγύρω, και δεν νομίζω να υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από αυτό.
Οπότε, γιατί αν πω κι άλλα θα τα γαμήσω-- καλή χρονιά να έχουμε, υγεία να έχουμε, ψυχή τε και σώματι, λεφτά να έχουμε να βάζουμε ψωμί στο τραπέζι μας, και να 'χουμε αγάπη. Δεν χρειαζόμαστε κάτι άλλο, μόνο αγάπη.

Και περνάμε στο ζουμή.
Γυρνάς μετά από καιρό στην Κομοτηνή κι έχεις πίσω το κινητό σου με την άθλια κάμερα (κι ας είναι πέντε μεγαπίξελ). Βγαίνεις μια βόλτα και τι βλέπεις;
Άααχουυυυυ αποκρι--
ουπς. 
Λίγο παρακάτω, ανακαλύπτεις ένα μαγαζί με πρεστίζ.
Και λες. Είναι δυνατόν, σε τέτοιο βιαστόδρομο, να υπάρχει τέτοιο μαγαζί;
Αχά.
Ρίχνουμε μια ματιά και μέσα. Όχι τίποτα άλλο, σ' έναν χρόνο θα 'χω κι ορκωμοσία λέμε τώρα, των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν.
Το παραπάνω κοστούμι που κάνει 170, και όχι 35 όπως υποσχόταν η παραπλανητική ταμπέλα, ευρώ, είναι ένα διακριτικό λαμέ ανσάμπλ, κατάλληλο για πιο κάζουαλ εμφανίσεις, για καθημερινές εξόδους, άντε τσακίρ κέφι και για το κλαμπ άμα βάλεις κάνα αξεσουάρ.
Ενώ εδώ...! Εδώ έχουμε ένα αληθινό έργο τέχνης! Έχεις κανονίσει brunch με την Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη και δεν ξέρεις τι να φορέσεις; (αφού έχεις τόσα sprint) Αυτό το κοστούμι υπόσχεται να σε βγάλει ασπροπρόσωπο!
Και για τις κυρίες,
τρία φορέματα που θα τους ρίξουν όλους στα πόδια σας σε κάθε βραδινή έξοδο. Το πρώτο, που δεν φαίνεται και καλά λόγω νυχτερινού φλας (παρατήρησα πως αν βγάζω τις βιτρίνες το πρωί, οι καταστηματάρχες με κοιτάνε κάπως), είναι ένα λιτό και απέριττο στο πράσινο του εμετού από μπύρα, με έξτρα ύφασμα στο γύρω-γύρω απ' τα βυζιά (γιατί τώρα, που στέλνω και βιογραφικό στα Zara, πρέπει να μάθω να μιλάω με επαγγελματικούς ορισμούς). Το δεύτερο, χυτό, μπλε της νύχτας ή του υγρού που ρίχνουν στις διαφημίσεις για σερβιέτες, συνοδευόμενο από απροσδιόριστο έντομο με στρας Σβανόφσκι. Σαν να μην ήταν αρκετά πολυτελές για να ζηλεύουν όλες, το συνδυάζει με φω γουνάκι, δίνοντας έναν αέρα ακόμα πιο πολυτελή στην όλη εμφάνιση. Το τρίτο το καλύτερο, και πιο ελκυστικό, ακολουθεί την λογική του μικρού μαύρου φορέματος, μόνο που δεν είναι ούτε μικρό, ούτε μαύρο. Η γραμμή, λίγο πιο κάτω από το γόνατο, μην σας πούνε και πουτάνες, και το μπούστο, λεοπάρ και γυαλιστερό, μην σας πούνε και παρθένες.
Και μιας που μιλήσαμε για την εντόπια μόδα, ας δούμε μερικά παραλειπόμενα από το ταξίδι μου στην Βουδαπέστη, μια ματιά στις φετινές τάσεις στην άλλη πλευρά των Βαλκανίων.
Λεοπάρ. Παντού, πολύ λεοπάρ. Μ' αρέσει η GaGa άποψη του θέματος, αλλά τολμώ να πω ότι αυτό δεν θα το φόραγα στο brunch με την Γιάννα.
Συγγνώμη τώρα, τι 'ναι αυτό; Τι σκατά είναι αυτό το έκτρωμα; Τι προσπαθεί να αποδείξει; Ότι είναι χιπ; Ότι είναι τρέντι; Ότι έχει τόσο αλουμινόχαρτο σ' αυτό το παπιγιόν για να πιάνει δορυφορική; Ότι προσπαθεί να επαναφέρει τον κυβισμό; Fail, fail, και πάλι fail.
Ή τι να πω γι' αυτό το ουγγρέζικο τσώλη. Πού νομίζει ότι πάει με τα φτερά στην φούστα; Ποιο αξιοπρεπές μαγαζί θα την δεχτεί με την φλοκάτη της γιαγιάς για κατωφόρι; 
Εν κατακλείδι, η ουγγαρέζικη μόδα με έχει αφήσει βαθύτατα απογοητευμένο.

Για να ηρεμήσω από την επίθεση των ουγγρικών καταστημάτων στα μάτια μου, και για να νιώσω πάλι πως γύρισα στην Κομοτηνή, έκανα μια γρήγορη επίσκεψη στην εκκλησία, η οποία ποτέ δεν σταματάει να με γεμίζει με υλικό.
Ααχ, Κάθυ Κέλλυ, τα βιβλία σου για την ρεαλιστική γυναικεία ενδυνάμωση δεν παύουν να είναι μια έμπνευση για όλους μας!
Μυρίζομαι νέα τρι(τετρα-πεντα-)λογία καυτού, τσουλίστικου, εφηβικού σεξ;
Και, ναι. Αυτή, έβγαλε επίσημα κι άλλο σκατό βιβλίο.
Το οποίο θ' αρχίσουν να διαβάζουν ξανά όλες οι γκόμενες.
Και θ' αρχίσουν να προτείνουν παντού όλες οι γκόμενες, σαν την Όπρα.
Και πριν φύγω από τα Καρφούρ, είδα αυτό, και το μυαλό μου πήγε, προφανώς, εκεί που θα 'πρεπε να πάει. Δημόσιο γκάλοπ, λοιπόν. Τι διαβάζετε εσείς εδώ με την πρώτη;

Και, κλείνοντας αυτό το καθαρτικό ποστ, αυτή τη νέα αρχή για το μπλογκ, μια είδηση που, ας μην λέμε ψέματα, μας ενδιαφέρει όλους.














1 σχόλιο:

  1. Αγαπητέ Θω,
    σας ανεκάλυψα από το "πρωτεύον θηλαστικόν", το οποίον είχε (τω καιρώ εκείνω) μίαν ανάρτησιν σχετικώς με την εν Σέρραις μόδαν. Τελικώς είναι καρμικόν: η υψηλή μόδα φέρνει κοντά τους ιστολόγους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή