Πέμπτη, 30 Μαΐου 2013

τα καλύτερά μας χρόνια

Θες να ακούσεις πώς πήγε η μέρα μου; Θα σου πω πώς πήγε η μέρα μου.

    Η μάνα μου με ξύπνησε στις εννιά για να κατέβω να κάνω πληρωμές και να τακτοποιήσω κάτι δουλειές με την σχολή. Είχα ξανακοιμηθεί τρία δευτερόλεπτα πριν κλείσω το τηλέφωνο. Όταν ξύπνησα, στις δώδεκα, έμεινα στο κρεβάτι για περίπου μία ακόμα ώρα, κοιτάζοντας το ταβάνι. Μετά αυνανίστηκα, γιατί είναι πάντα μία καλή εναλλακτική, και μετά είσαι υποχρεωμένος να σηκωθείς για να καθαρίσεις το σίχαμα που δημιούργησες πάνω στο στομάχι σου και τον Αμαζόνιο. Είχα πονοκέφαλο και ο καφές μου έχει μουχλιάσει.
    Φοράω τα πρώτα ρούχα που βρίσκω μπροστά μου και τρέχω στον Μασούτη, να πάρω καφέ, ενώ παραγγέλνω στο δρόμο ένα μπέργκερ με διπλό μπέικον και αυγό. Το αυγό δεν ήταν καλή ιδέα. Επίσης ξέχασα να πάρω τσιγάρα και το θυμήθηκα μόνο αφού είχα γυρίσει σπίτι, είχα ξαπλώσει με το βρακί στο κρεβάτι μου και χώνευα σαν κροκόδειλος περιμένοντας να κατέβει η νέα σεζόν Arrested Development. Και ξέρεις τι; Περιμέναμε τόσα χρόνια για νέα επεισόδια, και όταν επιτέλους έρχονται δεν είναι καν καλά. Ευχαριστώ, Netflix!
    Μετά από τέσσερα επεισόδια, έχω αρχίσει να πιάνομαι και κατουριέμαι σαν άλογο. Κι ενώ περπατάω αργά από το κρεβάτι στην τουαλέτα, σκέφτομαι πως πραγματικά δεν κάνω απολύτως τίποτα. Τα αφήνω όλα στην τελευταία στιγμή. Και ξανά, ξέρεις τι; Ίσως είμαι έξυπνος, γιατί ακόμα και τελευταία στιγμή, καταφέρνω και κάνω παπάδες, πλην του ότι ανεβάζω τις πιθανότητες να προκαλέσω στον εαυτό μου καρκίνο από το στρες. Σκέψου πόσο καλύτερη δουλειά θα έβγαζα αν δεν ήμουν τόσο τεμπέλης. Τόσο καιρό υπάρχει η πιθανότητα να πιάσω δουλειά το καλοκαίρι, μα ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ, ΘΟΔΩΡΗ; ΔΕΝ ΘΑ ΠΙΑΣΕΙΣ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΝ ΔΕΝ ΣΗΚΩΣΕΙΣ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΑΙΤΗΣΗ.
    Που και το τηλέφωνο δε μπορώ να το σηκώσω, δεν έχω κάρτα. Προχθές αγόρασα κάρτα, ακόμα δεν την έχω βάλει. Απλά κάθεται μέσα στη τσάντα μου, περιμένοντας να τελειώσει ο μήνας και να θυμηθώ να την περάσω, γιατί ποιος χρειάζεται, άλλωστε, εξακόσια λεπτά και εξακόσια μεγκαμπάιτ; ΟΧΙ ΕΓΩ, ΠΑΝΤΩΣ, ΕΙΜΑΙ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ ΕΞΥΠΝΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΩΡΕΑΝ ΜΕΓΚΑΜΠΑΪΤ ΤΗΣ ΚΟΣΜΟΤΕ, ΕΓΩ ΠΙΑΝΩ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΜΕ ΑΛΟΥΜΙΝΟΧΑΡΤΟ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ!
    Και που λες φτάνω στην τουαλέτα, κάθομαι, γιατί βαριέμαι τόσο πολύ την υλική μου ύπαρξη που σιγά μην κατουρήσω όρθιος, και αφού πάρω μια βαθιά ανάσα, αρχίζω να μυξοκλαίω, επειδή στην τελική είναι το μόνο που μπορείς να κάνεις όταν έχεις χαλάσει σε τόσο απίστευτα μεγάλο γαμημένο βαθμό που η μόνη επιλογή είναι να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να φοβάσαι γιατί ούτε εσύ δεν ξέρεις τι άλλο (δεν) θα κάνεις μετά. Κι ενώ ακουμπάω το κεφάλι μου στον τοίχο, βλέπω ότι μου τελείωσε το χαρτί τουαλέτας.
    Κι εκεί είναι που αρχίζω και κλαίω στα σοβαρά. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου