Κυριακή, 2 Ιουνίου 2013

Ψυχαναγκαστικο ποστ απο κινητο μετα τα μεσανυχτα #1

Δε νιωθω τιποτα. Νομιζα πως θα ηταν ευχαριστη αλλαγη, αλλα δεν. Οργανικη αλλαγη, μα παλι δεν. Ψυχαναγκαστικη αλλαγη, ισως. Ο εγκεφαλος μου κουραστηκε να αναλυει δεδομενα και εκλεισε προτου αρχισει να βγαζει καπνους.
Και ειμαι ξαπλωμενος τωρα, στον καναπε της κολλητης μου στη Θεσσαλονικη και δε νιωιω τιποτα. Τωρα σοβαρα ανοιγοκλεινω τα ματια μου και τ ι π ο τ α. Ναδα. Ναδιρ ατην ενεργεια.
Βασικα οχι, πληκτρολογω γρηγορα. Τυπικο. Ποτε τα πραγματα δεν ειναι αρκετα σκουρα για να μην μπλογκαρεις.
Η κολλητη μου με ρωταει «μεσα εισαι ακομα ρε βρωμοσκυλο;» επειδη το κινητο μου γαμιεται και θελει να περναω περισσοτερες ωρες ονλαην απ'οσες περναω ηδη. Και λογικα θα διαβασει αυτο το κειμενο και θα μπουκαρει στο σαλονι και θα μου πει Μιλα, λεγε, τι σκατα σ'επιασε παλι, που θα της το ελεγα ανετα κι απο πριν, ΑΝ μπορουσα να το εκφρασω με λεξεις και ΑΝ ενιωθα ικανος να μιλησω, αλλα οπως εχουμε ηδη καθιερωσει, δε νιωθω τιποτα.
Βασικα νιωθω τη μαυριλα. Οχι τη δικια μου, των αλλων. Μπορει να φταιει που διαβαζα Κοπλαντ παλι, μα νιωθω τη μαυριλα των αλλων, και δεν με καλωσοριζει. Ειναι καλυμμενη. Φοραει μια γαμημενη μασκα, λες και ειναι το χειροτερο μυστικο, πεταμενο σ'ενα μπαουλο με βαρυ λουκετο. Εμενα η μαυριλα μου φοριεται σαν τζιν. Ειναι στυλατη και βολικη, καζουαλ και καθωσπρεπει, ειναι ΕΚΕΙ. Τη βλεπεις. Θελω να τη δεις. Πως σκατα αλλιως θα με γνωρισεις.
Η μαυριλα μας κανει προσβασιμους και αγαπητους. Η τελειοτητα μας κανει απομακρους και πλαστικους. Καπου αναμεσα βρισκεται το χειροτερο. Αυτοι που θα τα αντιμετωπισουν ολα με ψυχρη λογικη, με ψυχρη αδιαφορια, με ψυχρα γενικα. Τι στο πουτσο αιμα κυλαει στις φλεβες σου; Ποσο δικαιο σου φαινεται να ανοιγω το κεφαλι μου στα δυο να παιξεις το μικρο χειρουργο κι εσυ να μενεις στη γωνια σου αμιλητος σαν στρειδι. Δεν δεχομαι δικαιολογια. Δεν ειναι ουτε δικο μου προβλημα, δεν ειναι ουτε υπερβολη. Ειναι μια μεγαλη γαμημενη κοσμικη αδικια και νιωθω πως αρκετα σηκωνα το κεφαλι μου να μην σου σκασει στο σβερκο το καρμικο σου μπουμερανγκ.
Ουαου, τελικα νιωθω κατι, και το εξεφρασα με λογια. Μπραβο μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου