Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013

Κομοτηνή

Λένε πως όταν φτάνεις στην Κομοτηνή την σιχαίνεσαι, και πως όταν φεύγεις κλαις. Ίσως φταίει που είμαι τόσο ανάποδος άνθρωπος.
Εντάξει, ίσως να μην γλυτώσουμε το κλάμα, πέντε χρόνια είναι αυτά. Αλλά, ειλικρινά, πρώτη φορά στη ζωή μου νιώθω τόσο χαρούμενος που φεύγω από κάπου. Γυρνάω για δύο μέρες στο πατρικό μου και δεν θέλω να φύγω. Μετράω τις μέρες σαν τους φυλακισμένους. Αυτή η εξεταστική που δεν λέει να ξεκινήσει (κι όμως ξεκινάει και είμαι απροετοίμαστος) και η ζέστη και τα μαθήματα. Νιώθω πως δεν έχω σκοπό.
Τουλάχιστον μακριά από την Κομοτηνή οι προτεραιότητες είναι πιο ξεκάθαρες: ψάξε δουλειά, πέρνα όσα μαθήματα έχουν μείνει, μην απογοητεύσεις τους γονείς σου. Δεν υπάρχει κάθε δεύτερη νύχτα ένα πάρτι να πας, κάθε πέντε μέρες ταξίδι στον Μασούτη για φαΐ. Θα 'λεγες πως αυτή η ζωή ακούγεται βαρετή, πισωγύρισμα, μα νιώθω πως το χρειάζομαι, πιο πολύ από ποτέ.
Ίσως να είμαι δειλός. Ίσως να συμβιβάζομαι μέχρι να πάρω το πτυχίο, κι έπειτα βλέπουμε.
Αλλά σοβαρά: ποιος μπορεί να μελετήσει με όλη αυτή τη ζέστη;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου