Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2013

ναρκωτικά ναρκωτικά ναρκωτικά

και που λες περπατάς απόγευμα, γυρνώντας σπίτι από το κυνήγι της φωτοτυπίας και της ύλης της τελευταίας στιγμής, μπας και πάρεις πτυχίο, και στο δρόμο βλέπεις μαζεμένο κόσμο με κόκκινες σημαίες. τα κνιτάκια μου.

θα είμαι ειλικρινής. τα αγαπώ τα κνιτάκια μου. τα έχω σαν μικρά μου αδέρφια, θέλω να περνάω ώρα μαζί τους και μπορούμε να συζητήσουμε μαζί για το παραμικρό. ίσως να με βρίσεις, μα είμαι απόλυτα ειλικρινής όταν σου λέω πως δε πιστεύω να υπάρχει άλλος χώρος (πολιτικός έστω) που θα βρεις καλύτερα άτομα-- μόνο και μόνο για τον αγώνα που δίνουν. δεν μπορεί να είσαι είκοσι και να παλεύεις για το δίκιο του εργάτη - μεταξύ πολλών άλλων - και να είσαι από 'κείνα τα μαλακισμένα που δεν ξέρουν τι τους γίνεται. γι' αυτό και μερικές φορές, νιώθω κάπως απογοητευμένος.

-τι συγκέντρωση γίνεται; γιατί δεν ενημερώθηκα; ρώτησα. ένας φίλος μου δίνει το φυλλάδιο που μοιραζόταν, λέγοντας πως δεν θα μου αρέσει και τόσο. "ούτε στα σκηρά, ούτε στα μαλακά, λύση δεν είναι τα ναρκωτικά".
αχά. γι' αυτό δεν ενημερώθηκα.

οκέι. δεν είμαι ούτε τακτικός χρήστης, ούτε γνώστης, δεν έχω καν δικό μου γαμημένο ντήλερ. δεν ενδιαφέρομαι να βρω. τα περισσότερα που ξέρω για τα ναρκωτικά τα έχω μάθει από τους έξι μήνες που έζησα στην Ολλανδία, που αν δεν κάνεις και στην Ολλανδία το κατιτίς σου, είναι σαν να πηγαίνεις Σκοτία και να μην πίνεις το ουίσκι-- που το 'χω κάνει κι αυτό. Αλλά το ουίσκι δεν συγκρίνεται με το χόρτο. Το ουίσκι είναι εθιστικό και μπορεί να σε σκοτώσει. Δεν έχω κάνει χρήση σκληρών ναρκωτικών, όπως αρνούνται να τα διαχωρίσουν οι κνίτες, συνεπώς δεν μπορώ να μιλήσω. και δεν έχω λόγο να μιλήσω. είμαι εξίσου κατά. γι' αυτό και η εξύψωση του χόρτου, του μπάφου, του φου στα επίπεδα της κοκαΐνης από τα κόκκινα αδέρφια μου, πραγματικά με εξοργίζει.

και δεν πρόκειται καν να αναλύσω το όλο θέμα "το χόρτο είναι η αρχή, μετά πέφτεις στα χειρότερα". δεν το κατάλαβα ποτέ. δεν το χρησιμοποίησα ποτέ για να ξεφύγω ή για να νιώσω καλύτερα, ούτε το χρειάστηκα για να διασκεδάσω. είχα καθαρά recreational σκοπούς, και συνήθως τους έφτανα.

αυτό που μου φαίνεται περίεργο είναι πώς ΟΛΟΙ οι κνίτες έχουν μια τραγική ιστορία ναρκωτικών να μοιραστούν, με κάποιο φιλαράκι τους που κάηκε, κι έπεσε στα σκληρά και δεν μπορεί να πάρει τα πόδια του και είναι σίγουρα πολύ, πολύ λυπηρό. πρώτον: πώς σκατά έκατσες να κάνεις παρέα με τον ναρκομανή in the first place; ήσασταν φίλοι απ' το δημοτικό, μα κάπου στην πορεία αλλαξοπίστησε γιατί είδε πως οι συριζαίες γαμιούνται πιο εύκολα κι έπιασε και τα χασίσια; δεύτερον: αν ο φίλος σου είναι τόσο καμένος όσο λες, μπορώ απλά να υποθέσω ότι είναι ματσωμένος, εκτός κι αν έχει φτάσει στο σημείο να παίρνει πίπες για τη δόση του. για να στο πω πιο απλά-- δεν είναι των ναρκωτικών το θέμα, του φίλου σου είναι. ο εθισμός βρίσκεται στο μυαλό. αν φτάσεις εκεί, ναι. οι ουσίες γαμάνε τον μπροστινό λοβό και δεν έχει επιστροφή. αλλά καμία πόρτα δεν πρόκειται να ανοίξει μόνη της, και το χόρτο δεν είναι αρκετό για να την ξεκλειδώσει. θέλει και μια γερή δόση - pun intended - ηλιθιότητας.

ίσως να ακούγομαι αφελής, εξωφρενικά αφελής και ίσως να το βλέπω μέσα από έναν παραμορφωτικό καθρέφτη της δικής μου περιέργειας. μια φίλη μου είπε πως είμαι η εξαίρεση, πως η πλειοψηφία το χρειάζεται για να ξεφύγει, fyi. και λογικά έχει δίκιο. και γι' αυτό απογοητεύομαι κι άλλο.

αυτό που ξέρω είναι πως πριν λίγο καιρό έπιασαν μια φίλη μου με μια μικρή ποσότητα πάνω της - ούτε δυο γραμμάρια - και αυτό που πέρασε δεν σκοπεύω να το αναλύσω εδώ. το να σε ειρωνεύονται μπάτσοι μπαμπουίνοι λες και δεν υπήρξαν ποτέ είκοσι. κι αυτό δεν είναι τίποτα. φίλος φίλης πιάστηκε με σοβαρή ποσότητα (300 τζι, όχι μαλακίες όχι προσωπικές χρήσεις) και ενώ ήταν στο κρατητήριο, έρχεται ο διοικητής και του λέει "σκέτο φαρμάκι το πράμα σου". και στα χαρτιά δηλώθηκαν μόνο 200 γραμμάρια. αυτά τα εκατό γραμμάρια, κύριοι, πού στο διάολο χάθηκαν;

και να το νέο αγαπημένο μου τραγούδι, απο το αγαπημένο μου συγκρότημα
http://www.youtube.com/watch?v=j2dBlsvpK8Q

1 σχόλιο:

  1. "δεν είναι των ναρκωτικών το θέμα, του φίλου σου είναι. ο εθισμός βρίσκεται στο μυαλό. αν φτάσεις εκεί, ναι. οι ουσίες γαμάνε τον μπροστινό λοβό και δεν έχει επιστροφή. αλλά καμία πόρτα δεν πρόκειται να ανοίξει μόνη της, και το χόρτο δεν είναι αρκετό για να την ξεκλειδώσει. θέλει και μια γερή δόση - pun intended - ηλιθιότητας."
    Δεν νομίζω να είσαι αφελής. Και εγώ το ίδιο πιστεύω. Όσο για τη γνωστή καραμέλα "το έκανε για να ξεφύγει", άμα γούσταρε ας έπαιζε ρώσικη ρουλέτα! Και χρήματα γλυτώνεις, και "ξεφεύγεις" μια ώρα νωρίτερα! Δεν ξέρω κανέναν που να ξέφυγε με αργό θάνατο! Π.Σ. Ουίσκι ρεφερενς. Gentlemen Jack. Δοκίμασε. Must! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή