Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013

komofreaky 4: irthe to telos

 ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΕ 
ΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ
ΚΟΥΚΛΑ ΒΡΕΘΗΚΕ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΜΕΝΗ ΣΤΗ ΒΙΤΡΙΝΑ ΤΗΣ.
ΟΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΤΗΣ ΔΗΛΩΝΟΥΝ ΣΟΚΑΡΙΣΜΕΝΕΣ,
ΚΑΙ ΟΤΙ 'ΠΙΑΣΤΗΚΑΝ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ'.

Ο διοικητής της αστυνομίας βιτρίνας, κος. Αργυρόπουλος, αναφέρεται σε προμελετημένο έγκλημα και σε σκευωρία. Η έλλειψη μαρτύρων δεν δείχνει να βοηθάει την υπόθεση. Το όνομα της ατυχούς κούκλας ήταν Σοσόνα. Οι δύο φίλες της, που αγνόησαν μυστηριωδώς το έγκλημα ονομάζονται Κούλα και Μαρίτσα. 





K O M O F R E A K Y 

               ,d8    
              ,d888    
            ,d8" 88    
          ,d8"   88    
        ,d8"     88    
        8888888888888  
                 88    
                 88



Είχε επιτέλους φτάσει. Η τελευταία μου μέρα στην Κομοτηνή. 
Ξύπνησα με καλή διάθεση και πήγα να δώσω το τελευταίο μάθημα 
που μου είχε απομείνει πριν αποχαιρετήσω αυτή τη πόλη που μου πρόσφερε 
τόσες συγκινήσεις, και που εγώ είχα γίνει ο αφανής προστάτης της-- 
για πάντα. 
Στο δρόμο ένιωσα εκείνο το γνώριμο, μα ξεχασμένο συναίσθημα, πως κάτι δεν πήγαινε καλά. 
Νόμιζα πως άφηνα πίσω μου μια ήσυχη πόλη.
Μια πόλη που είχε αφήσει πια το βρώμικο παρελθόν, 
μια πόλη που είχε σωθεί από την ολοκληρωτική καταστροφή 
και πλέον φρόντιζε να χαίρεται τις ήρεμες μέρες που είχε μπροστά της. 
Το φως του ήλιου έλαμπε κάθε μέρα και πιο δυνατά 
και τα μπαλκόνια είχαν γεμίσει πεταλούδες. 
Κι όμως, στο γυρισμό για το σπίτι, το είδα. 
Ήταν εκεί, και ήταν ό,τι πιο φρικιαστικό είχα δει...
Η Σοσόνα, νεκρή, τριγυρισμένη
από τις φίλες της. 
















Η Σοσόνα, μία απ' τις πιο άγρυπνες φύλακες της Κομοτηνής, νεκρή, 
αποκεφαλισμένη με απίστευτη σκληρότητα. Δεν μπορούσα να αντέξω αυτό που έβλεπα. 
Οι δύο κούκλες που στέκονταν δίπλα της, ταραγμένες, μου είπαν πως δεν ήξεραν τίποτα. 
Μήπως είχαν κάτι να μου κρύψουν;
Χωρίς να ξέρω τι να σκεφτώ, ξεκίνησα να γυρίσω σπίτι, 
για να σκεφτώ καλύτερα και να λύσω αυτό το μυστήριο. 
Μια τελευταία υπόθεση πριν εγκαταλείψω τον μικρόκοσμό μου θα μου έκανε καλό. 
Τα στοιχεία που είχα δεν ήταν πολλά. 
Η Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη δεν θα μπορούσε 
να κρύβεται πίσω από όλα αυτά, γιατί το τελευταίο της πλάνο 
να καλέσει τους τέσσερις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης ναυάγησε, 
κι εξάλλου ήταν απασχολημένη με την περιοδεία του βιβλίου της. 
Η Πέμυ Ζούνη ήταν στο νησί της, απ' όπου είχα φροντίσει να μην φύγει για αρκετό καιρό. 
Όλοι οι πιθανοί κακοί είχαν εξαλειφθεί, άρα μήπως ήταν ένα τυχαίο γεγονός; 
Ένα ατύχημα;
Μα αν κάτι μου έχει διδάξει η εμπειρία μου, δεν υπάρχουν τυχαία γεγονότα. 
Κι αυτό μου επιβεβαίωσε ένα μήνυμα που βρήκα έξω από την πόρτα μου.
Ένα απόκρυφο μήνυμα εμφανίζεται έξω από το σπίτι του ήρωα.......









Τι μπορούσε να σημαίνει αυτό; Να είσαι ή να φαίνεσαι... 
Να είσαι ο ένοχος; Να φαίνεσαι αθώος; 
Ήταν μια κατηγορία προς το πρόσωπό μου; Ήμουν εγώ ο εγκληματίας 
που δολοφόνησε μια απ' τις πιο έμπιστες του στρατού μου;
Όχι, όχι. Δεν υπήρχε περίπτωση. Το μυαλό μου πάλι 
έκανε κακούς συνειρμούς. Έπρεπε να συγκεντρωθώ 
για να καταλάβω τι ήθελε να μου πει το μυστηριώδες μήνυμα.
Για να χαλαρώσω το κεφάλι μου, ανέβηκα στην ταράτσα μου 
να κοιτάξω τα αστέρια. Τα αστέρια πάντα με χαλάρωναν 
και μου έδειχναν σωστή διαδρομή. 
Και μου υπέδειξαν την μία και μοναδική κούκλα 
που μπορούσε να με βοηθήσει-- που η ενόρασή της 
έφτανε πιο μακριά από τη δική μου.
Την Σνεζάνα.
H Σνεζάνα, το καλύτερο μέντιουμ της
Κομοτηνής.














Την ρώτησα τι συμβαίνει. Τα μαγικά κλαδιά στο κεφάλι της, 
ένα άχρηστο κομμάτι ντεκόρ του μαγαζάτορα, 
που όμως της έδωσε ξεχωριστές δυνάμεις, άρχισαν να λάμπουν 
καθώς έτρεχε μέσα τους η κοσμική γνώση και το μάτι 
που βλέπει τα πάντα. Οι γουστόζικες ρίγες στο παντελόνι της 
κυλούσαν μία πάνω, μία κάτω, και η λεμονί της μπλούζα 
άρχισε να γίνεται διάφανη, και να βλέπω πάνω της τις απαντήσεις 
που ζητώ.
Η μπλούζα της με οδήγησε σ' έναν τοίχο, 
με ένα ακόμα κρυφό μήνυμα γραμμένο πάνω.
Τι να σημαίνει άραγε αυτό το κρυφό μήνυμα;;;










Αναλ... τι σήμαινε αυτό; Ανάλυση; Κάποιος ήθελε να κάνω ανάλυση;
Ή μήπως κάτι πιο επικίνδυνο και τολμηρό; Δεν ήθελα να το σκεφτώ. 
Αυτή η υπόθεση είχε αρχίσει να γίνεται όλο 
και πιο σκοτεινή όσο την επεξεργαζόμουν, 
και μου φαινόταν πως η τελευταία μου μέρα 
θα ήταν η πιο δύσκολη μέρα απ' όλες. 
Έφυγα τρέχοντας απ' το σημείο της ντροπής, για να μην σκέφτομαι. 
Αλλά η ντροπή δεν έλεγε να με αφήσει.
Ενώ έκοβα άσκοπες βόλτες γύρω απ' την πόλη, 
προσπαθώντας να κρατηθώ από κάτι, δίπλα σε μια γνώριμη γωνιά, 
είδα κάτι καινούριο που είχε εμφανιστεί!









Κάμα σούτρα πέντε ευρώ;!!!;!! Ποιος θα τολμούσε να παραβιάσει 
τόσο αισχρά τον χώρο που προβάλλεται μια 
από τις πιο αρχαίες και ιερές τελετές της πόλης, 
το γλύφω μουνή; Ποιος θα τολμούσε να φέρει 
τέτοιες νέες καινοτομίες, και μάλιστα επί πληρωμή; 
Δεν άκουσαν πως στην Κομοτηνή πάει τζάμπα το μουνή;!!
Τι συνέβαινε; Όλα μου φαίνονταν τόσο περίπλοκα και τρομακτικά!  
Και όσο πλησίαζε η επόμενη μέρα, τόσο πιο κοντά 
έφτανα στο να μην λύσω το μυστήριο ποτέ!

Έτρεξα πίσω σε ένα ασφαλές σημείο: τον βωμό που είχαν στήσει 
στο σημείο της δολοφονίας φίλοι και συγγενείς της αγαπημένης μας 
Σοσόνας. Κάτι μου κέντρισε τη προσοχή...
Χμ... Τι δεν... πήγαινε καλά μ' αυτή την αφιέρωση;











Μια μεγάλη ξύλινη καρδιά με γλυκά λόγια χαραγμένα πάνω μα-- 
κάτι άλλο υπήρχε εκεί που ήταν πιο σημαντικό. 
Κάτι που δεν ταίριαζε.

~μικρή διακοπή της ιστορίας για να δηλώσω πανηγυρικά ότι 
ΜΟΛΙΣ ΣΚΟΤΩΣΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΜΑΥΡΗ  Γ Α Μ Ι Ο Λ Α  ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ 
που την είχε δει ξενοδοχείο και όλο μου ξέφευγε. 
ΨΟΦΟΣ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΣΚΡΟΦΑ ΝΑ ΠΑΣ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ 
ΚΑΙ ΝΑ ΨΟΦΗΣΕΙΣ ΝΑ ΚΑΟΥΝ ΤΑ ΜΕΣΑ ΣΟΥ!~

Κάτι δεν ταίριαζε. Ναι, υπήρχε ένα σημείωμα σε μια καρδούλα από  
το αγόρι της, του μαγαζιού απέναντι, τον Γεράσιμο. 
Μα, τι δουλειά είχε η άλλη καρδούλα κάτω, σχεδόν κρυμμένη πίσω από
την λεπτή,  λευκή κορδέλα; 
"Στην αδερφή μου την μουρλάρα, που είναι σκέτη γκομενάρα"....
Και όλα άρχισαν ξαφνικά να βγάζουν νόημα.
Να είσαι... ή να φαίνεσαι....
                    Κάμα σούτρα.... 
                                      ΑΝΑΛ........

Ήμουν πλέον σίγουρος! 

Έτρεξα σαν τον άνεμο στο μαγαζί απέναντι, 
μόνο για να βρω αυτό   που περίμενα να βρω.
Ο Γεράσιμος με την αδερφή του, την Ροζέτ.











Ο Γεράσιμος, με την αδερφή του, την Ροζέτ. 
Αδερφή και ερωμένη,   δυο πλάσματα μπλεγμένα σε μια βρώμικη 
δίνη ανίερου πόθου-- τόσο  δυνατού που οδήγησε στον φόνο. 
Τόσο καιρό, νόμιζα ότι οι κούκλες ζούσαν σε απόλυτη αρμονία, 
μα αυτές με κωλογέλασαν. Μου την έπαιξαν. 
Όσο νόμιζα ότι προστάτευαν, ότι ΕΓΩ προστάτευα την πόλη, 
όλα αυτά τα όργια συνέβαιναν πίσω από την πλάτη μου!

Δεν ήθελα καν να ρωτήσω γιατί. 
Στα μάτια τους φαινόταν πως ήταν  ερωτευμένοι. 
Ούτως ή άλλως, σε μια μέρα έφευγα και τίποτα δεν   
είχε πια νόημα. Ήμουν μόνος και προδομένος. 
Φτάνοντας σπίτι, μέσα στη θολούρα μου, ανακάλυψα 
πως κάποιος είχε καλύψει το προηγούμενο κρυφό μήνυμα 
με ένα απειλητικό γκράφιτι. Μια νέα φοβέρα 
που θα έπεφτε στην πόλη που άλλοτε έλεγα δική μου.




















Δεν με ένοιαζε καν. Χαμογέλασα,μπήκα 
στο σύντομα πρώην διαμέρισμά μου, σκαρφάλωσα στην ταράτσα 
μ' ένα ποτήρι κρασί, και είδα τις  φλόγες να πέφτουν από 
τον ουρανό και να καταβροχθίζουν την             
                            Κομοτηνή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου