Σάββατο, 8 Φεβρουαρίου 2014

η αλήθεια είναι πως φοβάμαι να κουνηθώ

το σχεδίαζα δύο χρόνια.
αυτό το πράγμα δεν βγάζει νόημα. τα παιδιά συνέχεια με ρωτούσαν πότε θα πάω να τους δω. και θέλω, θέλω όσο τίποτα άλλο να πάω και να δω πώς μεγάλωσαν αυτά τα δύο χρόνια που μένουμε μακριά και να περάσουμε λίγες μέρες όπως τους έξι μήνες που μέναμε μαζί.
αυτή τη στιγμή δεν έχω όρεξη να πάω ούτε μέχρι την θεσσαλονίκη.
που και στην θεσσαλονίκη έχω πράγματα να κάνω. κόσμο να δω.
έχω τόσο πολύ κόσμο να δω και δεν θέλω να χάσω ούτε ένα άτομο.
αυτή τη στιγμή θέλω να ξαπλώσω στο κρεβάτι μου και να μην σηκωθώ μέχρι να έρθει ο μάρτιος.
ήδη είμαι στο κρεβάτι. μα πετάω για ολλανδία σε δυο μέρες.
θέλω τόσο πολύ να δω τα παιδιά, μα φοβάμαι.
φοβάμαι ότι δεν θα είναι όλα όπως παλιά, φοβάμαι ότι δεν θα μου φτάσουν τα λεφτά, φοβάμαι ότι δεν θα μου φτάσουν τα λεφτά ποτέ για τίποτα, φοβάμαι ότι κάνω πράγματα χωρίς να σκέφτομαι και φοβάμαι ότι είμαι άχρηστος και κακός φίλος και πως η απόσταση έχει θαμπώσει την γοητεία μου και δεν μπορώ να την βγάζω καθαρή πια με bullshit.
φοβάμαι ότι δεν έχω κίνητρο και σε λίγο καιρό θα μου τελειώσουν οι πιθανότητες.  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου